مشکلات موجود در صنعت نساجی در واقع نمونه ای از مهار مدل "سود پایین اما بالای فروش" است. این صنعت دارای چندین نقص مهلک است:
در مرحله اول ، آستانه ورود خیلی کم است. هرکسی می تواند یک کارخانه نساجی راه اندازی کند. در نتیجه ، همه به شدت قیمت ها را برای رقابت برای سفارشات پایین می آورند ، اما در پایان ، هیچ کس نمی تواند سود کسب کند. این مانند یک بازار سبزیجات است که باید از قیمت یک کلم که برای هر پوند یک دلار هزینه دارد ، معامله کنید.
ثانیا ، موقعیت صنعت در زنجیره ارزش بیش از حد منفعل است. مارک های بزرگ قطعات سودآور مانند طراحی و بازاریابی را از بین می برند و کارخانه های نساجی را تنها با دشوارترین و کاربردی پردازش کار می کنند. دفعه قبل گزارشی را خواندم که می گوید برای یک قطعه 100 دلاری لباس ، پیمانکار ممکن است فقط 10 دلار برای پردازش دریافت کند.
و حتی بدتر ، این صنعت به ویژه در برابر تأثیرات خارجی آسیب پذیر است. قیمت پنبه مانند یک غلتک غلتکی است که امروز در حال افزایش است و فردا می افتد. دستمزد کارگران در جنوب شرقی آسیا نیمی از ماست. و نیازهای زیست محیطی بیشتر و بیشتر می شود. همه این عوامل ترکیب شده مانند پیاده روی روی یک تنگه است.
چرا احساس می کنیم "همیشه دشوار است"؟
هنگامی که اقتصاد خوب است: مزایایی که در اثر افزایش تقاضا ایجاد می شود به سرعت جبران می شود یا حتی با افزایش هزینه ها (مواد اولیه ، نیروی کار ، انرژی) و رقابت شدیدتر (همه می خواهند تولید را گسترش دهند) بیش از حد جبران می شوند.
در حین رکود اقتصادی: کاهش تقاضا مستقیماً بر حجم سفارش تأثیر می گذارد. جنگ قیمت شدت می یابد. با این حال ، هزینه های ثابت و برخی از هزینه های سفت و سخت (مانند هزینه های حفاظت از محیط زیست) کاهش متناسب دشوار است. خطر خسارت به شدت افزایش می یابد.
مسئله اصلی: این صنعت مدتهاست که دارای ارزش افزوده کم ، رقابت زیاد و حساسیت زیاد به هزینه ها بوده و فاقد موانع مؤثر برای محافظت از خود از تأثیر نوسانات اقتصادی است. کیفیت اقتصاد صرفاً تظاهرات خاص مخمصه را تغییر می دهد (خواه عمدتاً با فشرده سازی هزینه یا انقباض تقاضا مشخص شود) ، اما جوهر "دشواری در ایجاد سود" تغییر نکرده است.
راه خروج چیست؟
اگرچه به طور کلی اوضاع دشوار است ، اما همه شرکت ها هیچ راهی برای خروج ندارند. شرکتهای موفق نساجی معمولاً روشهای زیر را از بین می برند:
گسترش به سمت هر دو انتهای "منحنی لبخند":
بالادست: برای ایجاد پارچه یا الیاف با ارزش افزوده ، کاربردی و متمایز در تحقیق و توسعه سرمایه گذاری کنید.
پایین دست: یک هویت برند ایجاد کنید ، کنترل کانال های توزیع ، افزایش قابلیت های طراحی و بازاریابی و به طور مستقیم به مصرف کنندگان را بدست آورید.
تمرکز روی بخش های هدفمند بازار و تمایز:
عمیقاً روی زمینه های خاص (مانند لباس ورزشی با کارایی بالا ، منسوجات پزشکی ، مواد پایدار و سازگار با محیط زیست ، سفارشی سازی سطح بالا و غیره) تمرکز کنید و موانع فنی و تشخیص برند را ایجاد کنید.
ارتقاء فناوری و تولید هوشمند:
با استفاده از اتوماسیون ، دیجیتالی شدن و اطلاعات ، ما هدف ما تقویت راندمان تولید ، کاهش اعتماد به کار انسان ، بهبود کیفیت و افزایش توانایی پاسخ سریع است.
استراتژی جهانی سازی:
بر اساس مزایای مقایسه ای ، مراحل مختلف تولید باید به مناطق مختلف (مانند تحقیق و توسعه و طراحی در دفتر مرکزی ، تولید سطح بالا در کشور و فرآیندهای فشرده کار در کشورهای کم هزینه) اختصاص یابد و از این طریق زنجیره تأمین را بهینه کنید.
مدیریت لاغر و بهینه سازی زنجیره تأمین:
بهینه سازی داخلی ، کنترل دقیق هزینه ، کاهش زباله و بهبود کارآیی عملیاتی. بهینه سازی مدیریت زنجیره تأمین ، افزایش سرعت پاسخ و انعطاف پذیری.
به طور خلاصه ، "معضل ثبات" در صنعت نساجی از ویژگی های ساختاری آن مانند موانع ورودی کم ، رقابت شدید ، سود نازک و حساسیت بالا به هزینه ها ناشی می شود. اینها با فشارهای مداوم رقابت جهانی ، افزایش هزینه سفت و سخت ، تکرارهای تکنولوژیکی و تغییر در الگوهای مصرف پیچیده می شوند.

